Peenemünde en de totale oorlog
Home /Geschiedenis /Historische feiten /Peenemünde

De tijd van de pioniers en de pacifistische droom

De roman van Jules Verne, Reis naar de Maan (1865), had de droom van de ruimtereis nieuw leven ingeblazen.

Eind 19de eeuw en in het eerste kwart van de 20ste eeuw, roepen geïsoleerde wetenschapsmensen zonder financiële middelen een nieuwe wetenschap in het leven: de astronautica. Het waren

de Rus Tsiolkovski,
de Fransman Esnault-Pelterie,
de Amerikaan Goddard
en de Duitser Oberth.

Allemaal beweren ze dat het theoretisch mogelijk is om door de ruimte te reizen met behulp van straalraketten.

Ttielpagina van het boek van Jules Verne, Reis naar de Maan (1865).

Omslag van het Duitse magazine Die Rakete – de raket (1927). De titel is profetisch: hij verwijst naar een ruimteschip dat in anderhalf uur rond de Aarde reist.

Raketliefhebbers zijn het meest talrijk en het meest actief in Duitsland, tijdens de enkele gloriejaren van de Weimar Republiek aan het eind van de jaren twintig.

Gewapend met de nieuwe producten en materialen van de tweede Industriële Revolutie (aluminium, vloeibare zuurstof, enz.), gaan ze vanaf 1930 over tot de praktijk en experimenteren ze met kleine raketmotoren.

Bij deze fanaten springt één iemand al snel in het oog: Wernher von Braun (geboren in 1912), een jonge student met een bijzondere aanleg voor wiskunde en fysica. Als de economische crisis de kop opsteekt verdwijnen de amateurverenigingen, die het zonder de steun van universiteiten of grote industriegroepen moeten stellen, echter één voor één van het toneel.